God is in jou -rev. Eric Blakebrough
(een hoofdstuk uit het inspirerende engelstalige boekje: 'Meeting God today')

---

Vandaag is een hele geestelijke stroming op zoek naar God in jou, mijn naaste; in het bijzonder in hen, die gewond zijn, de armen, de bezitlozen, de verdrukten. In deze stroming vind je de radicalen, die zich druk maken om vrede en gerechtigheid - de zorgenden, die zich bekommeren om hen, die gehandicapt of verwond zijn in onze maatschappij -  hen, die het Koninkrijk zoeken, die betrokken willen zijn in het uitwerken van Gods wil voor deze wereld - en hen, die willen afdalen van de ladder, om bij de armen te zijn en solidair met hen te zijn.
Het is een extrovert soort geestelijkheid, een geestelijkheid, die naar buiten kijkt om God te vinden in Zijn schepping en Hem onder haar wil zien werken; in het bijzonder onder hen, die het meest in nood zijn.
Het voorbeeld, dat ik wil geven ter illustratie van dit thema in het bijzonder, komt van de Free Church geestelijkheid, die een sterke radicale stroom heeft, die er doorheen loopt, maar het zou ook gemakkelijk kunnen komen van elk van de denominaties, die allen hun radicale element hebben.

Een bijzondere gemeenschap
Een nadere kennismaking met een zeer opmerkelijke kerk.
Vijf minuten lopen van Kingston trein station, voorbij de bushalte, een garage en een rij huizen, die er uitzien, of ze zijn vergeten door de ontwikkelaars, kom je bij een groepje nieuw  rood-stenen gebouwen. Er is een klein toren-blok, wat een herberg bleek te zijn, een groot gebouw, voorzien van 2 opschriften: 'John Bunyan Baptisten Kerk' en de ander: 'Het Caleidoscoop Project'.
Een derde, kleiner gebouw, blijkt de onderwijs-eenheid te zijn.
De voorganger  van de Baptistenkerk is ook de directeur van het Caleidoscoop project en draagt zorg voor de kerk. Eric Blakebrough, was een industrieel zendingswerker, die een kerk - een aanbiddende gemeenschap - als basis miste.
Hij is niet het soort radicaal, die er gelukkig mee is, om voor de kerk uit te gaan. Hij schat de traditionele kern op haar waarde en wil erin geworteld zijn. Toen hij dan ook werd gevraagd, om te komen dienen als voorganger in de Baptistenkerk te Kingston, aanvaardde hij dit.

Een rondleiding
Het kerkgebouw bestaat uit een aanbiddingsruimte, een sacristie - die gedurende de week dienst doet als kantoor - en een kleine gebedskapel. Boven de aanbiddingsruimte is een gemeenschapszaal, die zo wordt genoemd, omdat deze beschikbaar is voor de hele gemeenschap voor evenementen en niet alleen voor de kerk.  In de kelder beneden de aanbiddingsruimte is een grote kamer, waarin een cafetaria is gevestigd. Hier wordt  een uitstekende lunch geserveerd en wordt ook overzien door mensen, die in dat gebied werken. Op vrijdagavond wordt hier een heel populaire club gehouden, die de hele nacht open is; deze trekt tot 180 jonge mensen uit het hele gebied van de zuidwestelijke voorsteden van Londen. Ze komen naar Kingston, in de verwachting een heel levendig avondje (nacht) uit te zijn, maar velen van hen verkeren in een crisis; daarom is er een medisch team, bestaand uit een psychiater en 2 verpleegsters, aanwezig om te kunnen helpen en hen te adviseren. De medische eenheid heeft een drugs afhankelijkheids-centrum en 85 lange-termijn heroïne verslaafden en 100 andere drugs-gebruikers komen daar voor hulp. Een lokale sociale werker is beschikbaar voor hulp en advies op het gebied van de drugs problematiek.
De eenheid is zeer professioneel en heeft een gevestigde reputatie voor het omgaan met drugsmisbruik.  De kerk is in contact met ongeveer 400 jonge mensen, waarvan de helft hulp, advies en steun nodig is. De herberg omvat naast staf, anorexia-patiënten, drugsverslaafden, sommige jonge mensen met onderwijs-problemen, ex-veroordeelden, sommigen die thuis niet kunnen gedijen, en enkele zwangere moeders met behoefte aan steun.

Voorzien in een behoefte
Eric Blakebrough legt uit, dat jonge mensen nog steeds erg afhankelijk van hun thuis zijn voor steun. Als ze om een bepaalde reden daarop niet kunnen rekenen, is het verschrikkelijk moeilijk voor hen, om hun eigen weg te vinden. Naast accommodatie, hebben ze onderwijs nodig voor bekwaamheden en training om een behoorlijke baan te krijgen. De onderwijs-eenheid biedt 3 verschillende mogelijkheden: academisch werk - voor hen, die capabel zijn om 'GCSE' en A-nivo te nemen en door te gaan naar hogeschool of universiteit, kunstzinnige vorming - voor hen met creatieve bekwaamheden en een bakkersopleiding - voor hen met meer praktische vaardigheden.

Wie betaalt...?
De kerk, die heden (1990) bestaat uit 78 leden, heeft niet alleen genoeg geld bij elkaar gebracht om het hele complex te herbouwen en opnieuw te ontwikkelen, maar zorgt nog steeds voor het geld en draagt zorg voor het project met nu reeds 25 full-time staf-medewerkers. Hoewel de staf allen hetzelfde bescheiden salaris ontvangen, betekent dat toch een enorme doorgaande investering van tijd, energie en geld.
Hoe is dat allemaal tot stand gebracht en wat was de geestelijkheid en creatieve denkwijze, die het niet alleen in werking heeft gebracht, maar ook het werk van de kerk in het project onderhoudt?
Eric Blakebrough legde uit, hoe dit gebeurde:

In ons geval ging het om de ontdekking van God in de Schrift. Voor mijn komst, was mijn voorganger - die ziek was - niet bij machte tot enig werk aan te zetten. Enkele jaren, had hij een open, kwetsbare bediening, theologisch gezien een goede bediening. Ik denk, dat hij een theologisch fundament heeft gelegd.
Toen ik kwam, stonden de gelijkenissen van Gods Koninkrijk centraal in de prediking, 18 maand lang.
We begonnen niet met het geloof, dat we God konden vinden in onze naaste.
Natuurlijk geloofden we dat, maar volgens mij was het geen motiverende kracht in het begin.
Volgens mij moesten we  beginnen, onze ideeën over Gods koninkrijk corrigeren en dat was echt iets Bijbels.
Ik veronderstel, dat dit voortvloeit vanuit mijn traditie. Het kwam heel veel vanuit de prediking  en vanuit de discussie over de preek, die we 's avonds hielden. We probeerden te begrijpen, wat Gods Koninkrijk zou zijn en daaruit begrepen we, dat Gods Koninkrijk persoonlijk moest zijn en ook in de toekomst - in de zin van het komende Koninkrijk van God; maar we begrepen , dat het ook de regel van God voor de gemeenschap moest zijn. Daarom was het onze taak, te kijken naar onze gemeenschap, wat niet gewoon was voor Baptisten; normaal letten we meer op bekeerlingen, dan op onze gemeenschap.
Toen we naar onze gemeenschap keken, waren we verrast: we wisten bijvoorbeeld niet, dat we een centrum voor drugsmisbruik waren. Ik denk niet, dat veel van de inwoners van het Koninklijke Borough, kunnen zien, dat dit zo is. Het was heel voor de hand liggend, toen het werd duidelijk gemaakt. Het was voornamelijk de 'Surrey Comet', die onze aandacht er op vestigde - zij spraken over de problemen van de stad op een vrijdagavond - en toen we gingen kijken, waren we verrast. We zouden niet verrast moeten zijn: 'The Rolling Stones' waren gewoon in de stad hier op te treden en het was typisch voor de kerk, zo'n groot fenomeen niet op te merken.
'The Rolling Stones' waren een fenomeen en het was typisch voor ons in onze binnenstad situatie, om terwijl ze in onze eigen stad optraden, niet op te merken, wat voor effect dat zou hebben. We waren letterlijk een paar honderd meter van hun plaats van optreden verwijderd en hadden geen idee, wat dat uit zou maken. Wat het uitwerkte was krachtig en had invloed op duizenden mensen. De 'Eel Pie Island'-commune was slechts op korte afstand, waar ongeveer 100 jonge mensen woonden in een verwaarloosd hotel op een eiland in de Tames. Alles, wat de meesten van ons er van wisten was, dat zo nu en dan de politie een razzia hield en drugs vond. We waren ons niet bewust va wat er gebeurde in onze eigen gemeenschap. En toen we het begrepen en we zagen dat dit onze gemeenschap was, moesten we ons er van terugtrekken en onze visioenen en dromen hebben van wat het Koninkrijk van God zou zijn. Wat we zagen was: gevechten tussen 'skinheads' en 'hippies', tussen 'Rockers' en de 'Mods' - die allemaal hun basis hadden in de 'pubs';  de ene zorgde voor hippie muziek en stijl, een andere voor 'skinheads', 'the Swan' was voor 'rock-and-roll' en de 'Hell's Angels' waren in de 'South Western'. Er was een hele groep van verschillende 'pubs', die voor deze verschillende groepen zorgden en al die jonge mensen, moesten naar het trein-station of de bushalte, om thuis te komen; dus was er een situatie van spanning en gevechten braken uit. Mensen moesten naar het ziekenhuis als gevolg van hun verwondingen en de politie arresteerde mensen; ouders werden midden in de nacht gebeld, om te komen om hun kind op te halen van het politiebureau en waren verbijsterd om, wat ze aantroffen. Dit alles gebeurde en wij hadden er geen flauw idee van. Toen we het wel zagen, trokken we ons terug en hadden onze profetische dromen over de situatie. Dat kan heel naïef zijn, want in dat stadium, hoef je nog niets te doen aan deze problemen. En zo stelden we ons voor, dat een 'Hell's Angel' samen zat met een leuk kind van de grammatica- school, de 'skinhead' samen met de 'hippie' en de 'Rocker' samen met de 'Mod' - een bijbels geïnspireerd visioen.
Dus toen werd onze taak, om te bewegen van de situatie zoals die was naar hetgeen we ons voorstelden, dat Gods koninkrijk, Gods regel zou zijn en dat betekende voor ons, dat we onze lokaties beschikbaar zouden stellen voor de menigte 's nachts, om hier te komen en om de problemen en spanningen van het stadscentrum te verhuizen naar onze eigen lokaties, hetgeen we ons levendig bewust waren. We hadden nu zelf politie- razzia's, er waren mensen met messen en gewonden, mensen met overdosering - de hele toestand hadden we hier. Onze taak was - door middel van aanbidding, ons samenzijn, de bemoediging vanuit de Schriften, het deelnemen aan de sacramenten - om rustig te blijven en niet zoals het publiek, die hysterisch werd en eiste, dat we de club zouden sluiten. We moesten een volk van geloof worden - een volk, dat niet ondersteboven was van wat er in direkte zin gebeurde. We moesten sterk zijn en moesten leren, om onbevooroordeeld te zijn en hoe genezing te brengen door lange-termijn-liefde - niet door alleen maar te glimlachen naar de mensen, omdat ze ons geslagen zouden hebben. we moesten leren, dat je blijft gaan naar de vrijdag-club, je blijft het gebouw open houden, het goede voedsel serveren, na afloop alles opruimen en je blijft wat van de agressie absorberen. Je blijft proberen te begrijpen, waarom een persoon in die positie zit, je blijft hoop voor hem houden. Hoe vaak iemand ook succes heeft of niet, je blijft geloven en dan vinden de tekenen en wonderen plaats in je gemeenschap: je ziet genezing en vooruitgang. In je staf vergadering verwijs je naar iemand in de herberg en allen zeggen: 'oh ja, er is een geweldige verbetering opgetreden'. Hoewel je ook teleurstellingen krijgt en nog vaak terugval, over het geheel genomen is ons getuigenis, dat God met ons, in ons en door ons  heen heeft gewerkt. We hebben dat zeer opwindend gevonden en hebben wonderen gezien boven onze stoutste dromen.
Mijn opvatting is, dat de congregatie geestelijk levend is en ik denk, dat de meesten voelen, dat ze een wedergeboorte hebben gehad. Het oude patroon voldeed niet langer en had vernieuwing nodig. Het leek me altijd ongelooflijk, dat het op vrijdagavond nu meestal een vredige avond en nacht is. Het naïeve visioen, waarover ik vertelde - van de 'Hell's Angel' en de 'skinhead' - het gebeurt hier bijna elke vrijdagavond met een zeer onbestendige groep mensen. Zelfs een extreem gestoord persoon schrijft mij vanuit Broadmoor, wiens brief nog steeds zeer paranoïde is - hij is nog in staat, om mensen te vermoorden en zit om die reden in Broadmoor - zelfs hij noemt in zijn brief de zinsnede, dat 'God je beschermt'. Hij zelf heeft een wonder opgemerkt te midden van verschrikkelijke dingen, dat er een groep van mensen op een vreemde manier om hem heen een cirkel vormde en er ontstond verzoening.

Verandering van karakter van kerk
Hoewel het lidmaatschap van de kerk van oorsprong Baptistisch was, is dit door de contacten met veel verschillende mensen meer eucumenisch geworden, evenals dit geldt voor de aanbidding. Als Baptisten van elders op bezoek komen, zullen de meesten van hen van de aanbidding genieten, maar anderen zullen het ervaren als afwijkend van hun verwachting en zullen zich er niet bij thuis voelen. Het is een vermenging van tradities. Zondags is er altijd een eucharistie-viering en de kerk heeft zo'n hoge opvatting van het sacrament, dat sommige Rooms Katholieken zich er goed bij voelen, met hen ter communie (avondmaal) te gaan. De meesten van de congregatie blijven na de dienst voor gemeenschap, voor koffie/thee en lunch. Zondagavond is er een theologische discussie - geen dienst - vanwege de behoefte aan theologisch onderwijs. De kerk houdt ook een 'R.E. cursus' op 'A-nivo' voor het lidmaatschap, die hen bevrijdt van bijgelovige opvattingen van de Schriften en die hun een bredere kijk geeft. Kerkbijeenkomsten zijn een belangrijk onderdeel van het programma
De kerk had verschrikkelijk hoge financiële bergen te beklimmen en het aangaan van deze en andere uitdagingen heeft de leden samengebracht. Er worden ook eucharisties in de huizen van de mensen gehouden, als ze een maal samen gebruiken en samen met elkaar delen. Dit staat in contrast met het algemene achteruitgang in het patroon van gezins gebeden en gebeden bij de maaltijden, door de moderne gezins patronen.
Om het gevoel van Gods doorgaande werk te houden, gaan de kerkleden voor regelmatige 'retraite' (=afzondering) naar hun eigen plaats in Wales, die ze voor dit doel hebben aangepast. Oorspronkelijk was het een boerderij, waarvan het huis en de schuren zijn omgebouwd tot slaapruimtes en een van de schuren is een uitstekende kapel geworden.
Traditioneel was de Baptisten geestelijkheid betrokken bij een absolute toewijding aan de zondagse  aanbiddings- dienst en dit is nog steeds onderdeel van de John Bunyan kerk. Alle 78 leden zullen 's zondags in de kerk zijn en als ze om een of andere reden niet kunnen komen, dan zullen ze bellen. Wat ook past in de traditie is de toewijding aan de kerkelijke bijeenkomsten als Bijbelstudie en bidstonden. Ongeveer 1/3 voelt zich verplicht om naar de kerkelijke bijeenkomst te gaan. Ze voelen de noodzaak, om de leiding van de Heilige Geest te zoeken met betrekking tot hoe de kerk als gemeenschap zou moeten werken en aanbidden in de kerkelijke bijeenkomst. Een evenredig deel van alle leeftijdsgroepen houden de dagelijkse discipline van Bijbel studie en gebed, maar dit is een afnemend aantal.
In de Baptistengemeente heeft de vernieuwing 2 vormen aangenomen: charismatisch en niet-charismatisch. Onder die kerken, die niet zijn beínvloed door de Charismatische beweging - waaronder de John Bunyan kerk - kwam de vernieuwing door de 'Retraite Beweging'. Als de John Buyan kerk in retraite gaat, is haar doelstelling, om meer levendig te ervaren van het ritme van Gods wil uitgewerkt in de wereld en daarmee op dezelfde golflengte te komen. Het is geen poging, om ijver en energie op te schroeven tot grotere toewijding. Het is hun hoop, dat - door gebed, het horen naar de Schriften, het ontvangen van avondmaal - de deelnemers tot een bewuste gemeenschap zullen komen met wat God aan het doen is in zijn schepping.
In Wales op de top van een berg is het gemakkelijker om bewust te zijn van de ritme van de natuur, dan in een stedelijke omgeving. Ook om je bewust te zijn, dat we bewegen van eeuwigheid tot eeuwigheid en dat we op een 'pelgrimsreis' zijn, een zwerven door de wildernis, waar we steeds weer opnieuw lessen moeten leren. Een meer bewuste opvatting van Gods wil voor de wereld en voor volken  en het potentieel en de kosmische aard van het kwaad, komt als de deelnemers zich realiseren, dat ze deel uitmaken van Gods werk. Dit is hetgeen waarop de nadruk wordt gelegd, eerder dan op de vorming van het karakter, wat het voornaamste bestanddeel vormt van het Katholieke type retraite. Het is meer een zoeken van het Koninkrijk en trachten op Gods wil af gestemd te zijn.
Het ervaren van God is belangrijk in hun geestelijk leven; een ervaring, die komt door gebed, stilte, communie in eucharistie en met gods schepping. Als de 'preek' werkt, zullen de mensen ervaren, dat ze in Gods aanwezigheid zijn, maar dit is geen statische ervaring. Onscheidbaar van 'God voor hen' is het uitwerken van Gods wil in de wereld. Mystieke communie met God zou voortvloeien uit het doen van zijn werk in de wereld. Het is als elektriciteit - het doet dingen, verlicht, verwarmt, voorziet in energie voor allerlei soorten werk die gedaan moeten worden.
Deze houding kan wellicht herleid worden tot de Calvinistische traditie binnen de Baptistenkerk, die als een centraal thema ziet, dat het Woord de schepping heeft voortgebracht. Het is deze creativiteit van God, waarnaar ze streven om daarin op te gaan. Hiermee zij niet gezegd, dat rust en ontspanning niet belangrijk zouden zijn - zij zijn in het programma ingebouwd. Maar hun ervaring  is, dat het regelmatig ontvangen van Gods leven in de aanbidding van de kerk hen stabiliteit geeft en het hen mogelijk maakt om met Hem medewerkers te zijn in hun gemeenschap.

---

Oefeningen:
Bestudeer deze vragen individueel of in een groep. De vragen met een * zijn geschikt voor gebruik in groepen.
*1.Lees de gelijkenissen van het Koninkrijk in Mattheüs 13:31-33 en Marcus 4:21-23.
Hoe zijn ze toepasbaar  in je eigen situatie?
*2. Kijk naar het karakter en de behoeften van de gemeenschap waarvan je deel uitmaakt en stel de vraag, zoals de 'John Bunyan Gemeente' deed:
"Wat zou er gebeuren in onze gemeenschap, als Gods Koninkrijk onder ons zou komen?" en dan
"Wat kunnen we doen, om te zorgen dat dit gebeurt?"
*3. Wie wordt er bezeerd/verwond in jullie gemeenschap?
En wat doen jullie als kerk hiertegen?

4. Beschrijf je eigen netwerk van gezin, vrienden, buren en collega's.
Hoe kun je ervoor zorgen, dat Gods Koninkrijk in hun situatie gestalte krijgt?
*5. Besluit met een tijd van voorbede voor hen, die in nood zijn in jullie situatie en vraag om leiding hoe jij en je kerk hierop moet reageren.